Blog

*Co wzbudza u mnie obsesyjny lęk:
Nic. Wszystko, co do nas przychodzi może nas tylko wzmocnić.

(Warszawa). Prawdziwego warszawiaka (PW) poznaje się po tym, że jest spoza Warszawy.

(Londyn). Czytelniku, wszystko, co za chwilę przeczytasz, jest ocenzurowaną przez autora relacją z najgłośniejszego w XXI wieku spektaklu w Londynie

Zobaczyłem w teatrze coś, w co nie mogłem uwierzyć.

    (Praga). Na Bernhardzie jednym (Teatr Komedia ale wystawia same tragedie): żadnych miejsc do śmiechu. Jeśli coś mogłoby być śmieszne, to nie jest, bo jest straszne raczej. Jednak czeska publiczność nie może zyć bez śmiechu. Więc obserwuję jak łapczywie ludzie chwytają się różnych momentów, byle się choc trochę zaśmiać. Tylko że każdy śmieje się w innym miejscu, po omacku.     Raz po raz w na widowni rozbrzmiewa pojednyczy śmiech, czasem roześmieją się...

    (Praga). Byłem na eksperymentalnym czeskim filmie interaktywnym z 1967. r. (projekt „Kinoautomat“), gdzie publiczność przy pomocy przycisków głosuje w trakcie seansu jaki wariant akcji wybiera. Tytuł filmu „Człowiek i jego dom“, druga (jak mówią Czesi, „odnowiona“) premiera po 40 latach.    Naga blondynka, owinięta tylko w ręcznik, na klatce schodowej dzwoni do drzwi sąsiedniego mieszkania. Facet otwiera...

    (U krawca). Chciałem w Warszawie skopiować moją ulubioną marynarkę u krawca. Uszyć nową identyczną. Pod Mostem Poniatowskiego w Warszawie jest mały zakład, gdzie krawiec-staruszek ma całą kolekcje fantastycznych materiałów brytyjsko-francuskiej firmy Dormeuil. Niestety, powiedział, że nie wiadomo jak długo będzie żył i nie chce się zobowiązywać, bo jest chory. - Proszę sprawdzić w listopadzie, czy jeszcze żyję.    A kto mu dostarcza te materiały, to...