Dziecko ma już rok!

Wrzenie świata ma rok. 10.09.10 otworzyliśmy księgarnię i mam nadzieję, że jej nie zamkniemy. W dzisiejszym warszawskim "Co jest Grane" (w dziale "Zrób to w Warszawie" - mam nadzieję, że kiedyś znajdziemy się w trzecim wydaniu tej kultowej książki) mogłem się na ten temat wypowiedzieć, a nawet sfotografować w drzwiach i zaprosić  Państwa do nas. Program imprez - zawsze na www.instytutr.pl  lub na Facebooku (Wrzenie świata):

Jedyna w swoim rodzaju księgarnia reporterów Wrzenie Świata kończy właśnie rok. Szybko zdobyła serca warszawiaków 

Z okazji urodzin gospodarze tego miejsca - nasi redakcyjni koledzy: Wojciech Tochman, Paweł Goźliński i Mariusz Szczygieł - przygotowali dla swoich bywalców zniżki na książki (10 proc. podczas wrześniowych spotkań w godz. 18-22) i atrakcyjne wydarzenia, m.in. we wtorek, 13 września, o godz. 19.30 - premierowe czytanie (kilka tygodni przed wydaniem) nowej książki Lidii Ostałowskiej "Farby wodne" w wykonaniu Magdaleny Cieleckiej.

Zaprasza Mariusz Szczygieł:

Mieliśmy obawy, czy projekt kulturalny na tyłach Nowego Światu, z dojściem przez bramy i podwórka, wypali. Okazuje się, że świat - jeśli się chce - może wrzeć i na tyłach. Goście księgarni chyba są zadowoleni, że odkrywają nas dla siebie bez nachalnych szyldów. Kiedy z Wojtkiem Tochmanem i Pawłem Goźlińskim zakładaliśmy fundację Instytut Reportażu, wiedzieliśmy, że musi mieć ona swoją emanację w postaci miejsca, z którego nie będzie się chciało wyjść. Na początku do książek reporterskich dodaliśmy kawę. Jedna z naszych bywalczyń mówi, że jak zobaczyła na końcu sali wielki stół z akacji indyjskiej, to natychmiast zapragnęła napisać na nim doktorat. I rzeczywiście widziana była przy stole codziennie niemal przez cały rok. Stół służy też do występów. Kiedy zasiadł przy nim Andrzej Stasiuk i opowiadał o podróży do Mongolii, baliśmy się, czy od naporu tłumu nie pękną szyby. Dlatego, kiedy występowała Hanna Krall, wystawiliśmy za okna Wrzenia głośniki (tak jak się to robi w kościołach) i sto osób "nadmiarowej" publiczności mogło słuchać autorki "Białej Marii" na murku, trawniku i leżakach. Do reportaży dodaliśmy biografie, wspomnienia i książki historyczne (cały czas pamiętając, że zmyślenie nie ma prawa wejść za nasz próg), do kawy dodaliśmy ciasta, kanapki, zupy, a potem wino. Ono było powodem szoku, którego doznały urzędniczki Urzędu Dzielnicy Śródmieście. Bo oto wspólnota mieszkaniowa budynku, w którym mieści się Wrzenie, złożona z mieszkańców najczęściej w dojrzałym wieku, dała nam zgodę na sprzedaż alkoholu. Do literatury faktu pasuje białe wino i dzięki temu mamy miejsce na europejskim poziomie (mój pogląd). Zaś zdaniem pani Zofii, przewodniczącej wspólnoty, widok młodzieży (obserwowanej przez nią przez okna Wrzenia) jest bardzo krzepiący. Powiedziała mi, że młodzi ludzie, którzy godzinami słuchają wykładów i ślęczą nad książkami, zasługują na lampkę wina. Urzędniczki żartowały, że to musi być chyba zgoda podrobiona, bo ciężko uwierzyć w tak przyjazne podejście. Zapraszam na urodzinowe spotkania. Wiem, że jeden z naszych baristów - Irańczyk Amin, który przyjechał do Polski na studia, bo kocha Kieślowskiego - ma wierną grupę fanek. Dlatego informuję, że podczas tych spotkań będzie miał dyżury.