Sorry za milczenie

Przepraszam, że tak długo nic tutaj nie piszę, bo dostaję już maile z pytaniami, co się stało.

Kończę książkę nową, którą muszę oddać do końca lipca i to mi zabiera czas, gdy wrócę wieczorem z pracy i całe weekendy. W połowie składa się oczywiście z użyźnionych na nowo tekstów, które były w Gazecie, ale w połowie jest zupełnie nowa. Wszystko musi pasować do siebie, budowla jest precyzyjna, szczegółów do znalezienia i sprawdzenia mnóstwo. Będzie to opowieść o tym jak poznawałem czeską kulturę.

Tytułu nie mam, poza roboczym: Wytwórnia śmiechu.

Tak naprawdę to książka o radości smutku; jakby powiedzieli Czesi radosti ze smutku.

Mogę zdradzić wstępik, jaki będzie miała:

Marzyła mi się książka o moim ulubionym kraju bez napinania się. Żeby nie musiała odzwierciedlać, obiektywizować, syntetyzować.

Jestem niechlujnym czechofilem, ta książka nie jest ani kompetentnym przewodnikiem po kulturze czeskiej, ani  po Czechach.

Nie jest obiektywna.

Nie rości sobie pretensji do niczego.

Jest wyłącznie o tym, co mnie za fascynowało przez ostatnich 10 lat, od kiedy pierwszy raz przyjechałem do tego kraju. Jest wielką notatką z lektur i ze spotkań z ludźmi, których chciałem tam spotkać.

Słowem, jest o miłości przedstawiciela jednego kraju do innego kraju.

Może jest jeszcze o czymś, ale to już zostawiam Państwu.

                                                 * * *

I może fragment, który podoba mi się jako fragment na tylną okładkę:

"Kiedyś zostałem z Jasonem na tydzień sam, był czerwiec, i musiałem codziennie wyciągać mu kleszcze. Z jednym trudnym kleszczem poszliśmy do weterynarza, dwa domy dalej. Pan Josef Míka, tęgawy i zażywny, dobrze po sześćdziesiątce, kleszcza wyjął jednym ruchem. Dzięki Bogu, powiedziałem, na co pan doktor odparł, że Bóg nie ma z tym nic wspólnego, ważna jest specjalna pęseta. Jak już tak miło nam się rozmawia o religii, dodałem, to może powiedziałby mi pan doktor, co się mówi po czesku, kiedy człowiek robi znak krzyża. Przyjeżdżam tu tyle lat, a jeszcze tego nie ustaliłem. Weterynarz otworzył szeroko usta, jakbym mu wyssał całe powietrze z gabinetu. Nie mam pojęcia, odparł po chwili, nigdy nie wykonywałem takiej czynności. Ale czeka tu jeszcze jedna pani, może ona wie, jak się po czesku przeżegnać . Zapytaliśmy, pani zadzwoniła nawet do koleżanki na Smíchov, niestety – nikt nie wiedział. Ja to dla pana ustalę, obiecał, tylko proszę mi dać kilka dni. Właściwie może w moim wieku dobrze by było znać te magiczne formułki, zastanowił się głośno. Prawda, panie Jasonie? – i zastukał w plastikową klatkę przestraszonego kota".

To z niepublikowanego jeszcze nigdzie rozdziału "Po obu stronach okna".

W księgraniach - koniec września, początek października.

Pzdr.