Znów Hrabal. A ja w miłym szoku

              Muszę powiedzieć, że zobaczyłem w teatrze coś, w co nie mogłem uwierzyć.
              Nieznana mi bliżej aktorka w reżyserii nieznanej mi bliżej reżyserki wystawiła Hrabala (nie znoszę hrabalowszczyzny w polskich teatrach) w dodatku w postaci monodramu, więc byłem przekonany, że wieczór będzie stracony.
              (Monodram w wyk. Barbary Szcześniak - "Wesela w domu").
              I jestem w szoku. Dawno nie byłem na tak dopracowanym, tak profesjonalnym, tak głębokim przedstawieniu.
              Jedna wykonawczyni - a miałem wrażenie, że gra 8 aktorek.
              Dwa reflektory - a miałem wrażenie, że zatrudnili oświetleniowców z filmu.
              Do tego film amatorski z prowincjonalnego wesela, pozbawiony fonii, co powoduje, że zaczął wydzielać się opar absurdu, jako przerywnik w monodramie - a miałem wrażenie, że to Fellini i Forman razem wzięci użyczyli swojego talentu.
              Barbara Szcześniak jest fenomenalna. Raz brzydka, raz piękna. Raz dziewczyna, raz starsza pani. Niby neutralna wobec postaci, ale tak przyciągająca emocjonalnie, że hej.
              Popłakałem się przy powieści, która znam (nie podejrzewałem się o to).
Hrabala znam, "Wesela w domu" - znam: jedna z najlepszych biografii (auto w pewnym sensie) jakie powstały w literaturze. I dałem się zaskoczyć, wciągnąć, czułem, że jestem w środku jakiegoś filmu.
             Katarzyna Raduszyńska (reż.) zadbała, żeby grał każdy szczegół; dopracowanie co do epoki, realiów czechosłowackich imponujące.
             Szkoda, że na przedstawieniu w ramach przeglądu monodramów w Starej Prochowni w Warszawie, gdzie wystawiono tę rzecz (oryginalnie - w Powszechnym w Łodzi) było tak mało osób.