Prawdziwy warszawiak to ja

(Warszawa). Prawdziwego warszawiaka (PW) poznaje się po tym, że jest spoza Warszawy.
Nie kocha tego miasta, jest na nie skazany.
Na Boże Narodzenie PW wyjeżdża do swojego domu w Radomiu, Siedlcach i Ostrołęce.
PW, kiedy zjawia się w Warszawie na studiach, czyta więcej niż urodzony w Warszawie warszawiak (UWWW), bo chce nadrobić prowincjonalne
zaległości. W związku z tym lepiej wypada na zajęciach niż UWWW, który z
natury jest umysłowo leniwy, ponieważ myśli, że samo urodzenie się w
Warszawie świadczy o jego inteligencji.
PW nie znosi Warszawy. Kiedy jedzie do Paryża, Pragi czy Londynu, dostrzega, że tamte miasta pozwalają oddychać, a Warszawa ściska za gardło. Nie czuje tego UWWW, który - ściśnięty za gardło - niewiele może z siebie wykrztusić. Toteż od lat najwięcej do powiedzenia ma w Warszawie PW. I to on nadaje miastu ton. Chodzi po klubach i barach, podczas gdy UWWW zapala znicze na Powązkach.
PW swojej Warszawie nie współczuje, podczas gdy UWWW współczuje jej ciągle. W ramach współczucia UWWW wszystkich zagranicznych gości
prowadzi w miejsca, których nie ma. Zniszczyli je bowiem hitlerowcy lub
komuniści. UWWW zawsze pochwali się tym, co nam obcy zabrali, bo dzięki
krzywdzie UWWW jest uszlachetniony i ulepszony.
UWWW nie znosi PW, bo ten zabiera mu pracę i to w dodatku pracę poniżej godności UWWW.
PW i UWWW w jednym są podobni. W chamstwie. Na kulturę w autobusach i na jezdni nie muszą zwracać uwagi, bo mają jej cały Pałac.
PW gościa zza granicy nigdzie nie prowadzi, bo nie ma dokąd. Gdyby zaprowadził go nad rzekę, musiałby pytać ludzi, gdzie ona jest. PW nie przejeżdża na drugą stronę Wisły, bo myśli, że to inne miasto.
UWWW przypomina sobie, że rzeka kiedyś istniała, wyciąga zdjęcia
dziadków sprzed wojny i pokazuje jak łowili ryby na Marymoncie.
Dziś choćby PW i UWWW wyszli z siebie, to nigdy nad Wisłę nie dojdą, bo nie ma którędy. W europejskich stolicach, nad rzeką stoją najpiękniejsze pałace i domy, w Warszawie -- stały budki z piwem, ale je zlikwidowano, więc teraz nie stoi tam nic. (Chyba, że bezdomni uprawiają stosunki w chaszczach).
Warszawa - czas powiedzieć prawdę - nie leży nad rzeką.
Ona nad rzeką kuca.
Odwrócona tyłkiem do rzeki, przypomina każde tradycyjne polskie miasto (np. Kraków), które też nad rzeką nic nie ma.
A skoro nie można odróżnić Warszawy od innego miasta, to PW czuje się tu jak u siebie w Koluszkach.

PW ze Złotoryi